|
در مقابل ایستادی من به تو دل دوختم چشم را خاموش کردم ،اشک را افروختم عاشقت بودم ولی از ترس تو لب فرو بستم ، دهان را دوختم زهد و مکتب خانه و توحید درمانم نبود عشق را تقریر کردم ، درد را آموختم مکر زهد پیر نادان رونق بازار بود دل به نادان من ندادم ، دین خود نفروختم خلوتی ساکت گزیدم خاطرت چون شمع شد من که شیدا بودم و پروانه در آن سوختم جواد سبط مهر 88 + نوشته شده توسط در سه شنبه دوازدهم آبان 1388 و ساعت
14:13 |
روزها می آیند ، می روند ، رویداد ها چه خوب و چه بد خاطره می شوند و چیزی که می ماند مردی است که با لبخندی عمیق چروک های صورتش را می شکند و به خود می بالد که آنچه را که می خواسته با همت خود ساخته است ...
همیشه افق های بلند آنقدر هم دور نیستند که تصور می کنیم به خصوص وقتی آن افق های بلند چشم انداز روزی است که قرار است خودمان باشیم و بی خیال نسبت به آنچه که به بندمان می کشد به بودنمان افتخار کنیم . روزی کسی به ما گفت که می توانید فردایتان را خودتان بسازید ، فردای شما آن چیزی است که می خواهید ، اگر تلاش کنید ، می توانید و ما یک تن شدیم و رو در روی مدرسه ایستادیم تا المپیاد بخوانیم و مدیر هم که از استقامت ما به شگفت آمده بود پشتیبانیمان را قبول کرد . ما هرچند المپیادی نشدیم ولی آموختیم که باید هدف داشت و در راهش کوشید .
زندگی نبردیست بی پایان در مسیر آنچه انسان می طلبد در مقابل تمامی آنچه که به بندش می کشند ، همانگونه که برای یک سازمان بد ترین چیز وابستگی است برای آدمی نیز فراموش کردن خود و حل شدن در روز مزگی زندگی است چیزی که حاصلش یا ریاست یا افسردگی حاصل از انفعال ...
روزی که دانشجو پا به دانشگاه می گذارد از پس سالی آمده است که سختی های بسیار را از سر گذارنده تا به قله های بلند و پر فروغ امیدش برسد و پاسخگو کیست اگر چون امروز به بن بست فضای دانشگاه برسد؟ چه بر سر روح و روان بی آلایشش خواهد آمد و این پاسخ این لطمه را از چه کسی باید خواست؟ دانشجو چه می خواهد جز آنکه خود باشد ؟ و چه کسی حق دارد این خود بودن را از او بستاند ؟ می توان دانشجو را اصلاح کرد مانند هر درختی که هرس می شود ولی می شود آیا ساقه ی او را زد؟ ریشه اش را زد؟ جالب اینجاست که این ضربه عمدتا نه از جایی دور ، بلکه از سمت خودمان بر خودمان وارد شود ، از دانشجو به دانشجو ، از فرهیخته به فرهیخته ، برای هم حکم اخلاقی تعیین می کنیم نادانسته تهمت و بر چسب می زنیم آبروریزی می کنیم در کار هم دخالت و در حقوق هم تجاوز روا می داریم و عین خیالمان هم نیست که دیگری هم انسان است و واجد عقل و فهم و درک و شعور و احیانا هم غرور و اعصاب ، خواسته و رفتارش را با هزار و یک میزان می سنجد و درنده ی بدخوی از قفس رانده و یا یک کودن اغفال شده نیست که بخواهیم حدش را به او نشان بدهیم . ولی دریغ از ما که حتی یک آن فکر نمی کنیم که دیگری هم انسان هست و بر مبنای بودنش بر روی زمین محدوده ای دارد و حق حقوقی . همانطور که ما انسانیم او هم هست . یادمان رفته که رکن اول هر عمل اخلاقی آن است که دیگری را چون خود بدانیم و به این نقطه از فهم برسیم که از چشم او هم می توان جهان را دید . به حقوق و خواسته هایش قایل باشیم و دلیلی ندارد معیار خوب و بدش ما باشیم . ولی متاسفانه همه یمان فکر می کنیم که عقایدمان برای دیگران رساله ی عملیه است و ملاک صحت رفتارهای دیگران ذهنیت ما درباره ی آن موضوع است داد وهوار می کنیم که آی جماعت فلانی تبر به ریشه ی اخلاق زد.
روزی که ما با هزار امید به این دانشکده آمدیم یک ترم نشده از آمدنمان پشیمان شدیم که اینجا نه تنها بهشت آمالمان نبود بلکه به نوعی زنجیر در پایمان هم بود از سایه ی خود هم می ترسیدیم که نکند مواخذه یمان کند که چرا خودت هستی ... ساکت نماندیم و از پا ننشستیم و هر کدام از جهتی به سراغ راه رسیدن به مقصود رفتیم . هیچ کاری هم که نکردیم ، لا اقل به این نقطه رسیدیم که باید فضا را تغییر دهیم و آنچه را که می خواهیم بسازیم . ما برای خود بودنمان برای آنچه که می خواستیم به دغدغه افتادیم و به حق در مسیر خواسته یمان پیش رفتیم ، امروز دانشجوی راه آهن نه برای بودنش در دانشکده نیاز به خودسانسوری دارد و نه برای خود بودنش نیاز به فرار کردن از عرصه . ما معتقد بودیم که باید دانشجو را در مقام راستین خود در عرصه ی فرهیخته ی دانشگاه جای داد تا به تکامل خود برسد اگر فضا آنگونه که سابق بود می ماند باید روزی پاسخ شخصیتهایی را که در رفاقت های سطح پایین به باد می رفت را می دادیم.
امروز دانشکده در دستان ماست و باید فکر کنیم ، آنچه را که شایسته یمان است پیدا کنیم و در راستای به دست آوردنش تلاش کنیم افق فکری ماست که آینده یمان را می سازد . بحران کمبود انگیزه و روحیه ی کار و ممارست هنوز رفع نشده ، فضا فضای فعالیت و نخبه پروری نیست ، اختلافات اصطهلاکی است و خلاصه آنگونه که باید استعدادها به منصه ی ظهور نمی رسند.
نمی دانم آیا کسی ممکن است با این حرفها مخالف باشد و بخواهد در راستای آنچه که فکر دور اندیش دانشجو می طلبد کار شکنی کند؟ امیدوارم که نباشد . به امید فردایی بهتر برای راه آهنی سربلند!!! (-: + نوشته شده توسط در سه شنبه بیست و ششم آذر 1387 و ساعت
2:11 |
شیرین لب خندانم در پسته شکر دارد
جواد سبط به روایت کیارستمی!! + نوشته شده توسط در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387 و ساعت
19:19 |
من امشب خسته و تنها
میان آتش غم ها سرودی از تو می سازم تمام هستی ام را بودنم افسانه هایم را به پایت پاک می بازم که در آن روزهای سرد که در آن روزهای لنگ و پر حسرت برایم چشمه ی خورشید بودی و من از تو نگاه سخت مغرورت تن پاک و لطیف و داغ و پر شورت بنایی بر تراز بی بقای خاک می سازم طلوع چشمهایت را سپیده گفته هایت را به لوح سینه می کوبم تمام خاطراتت را من از آیینه می روبم من امشب آمدم تا درد بنشانم براه رفتنت هردم سرشک از خون بیفشانم من امشب آمدم تا درد های دوریت در میان خرمن این واژه های سرد بنشانم نبود تو درین شب ها به چشمم خاک می پاشد درون سینه ام جولان کنان پوچی دهانم پر کف و خاک و دلم راکد نسیم مرگ هر دم از این لاشه ی مردار می آید بدون تو درین شب ها دلی پر درد دارم من شبی پر حرف و پر قصه ولیکن سرد دارم من من از دستان این شب های ناهموار می ترسم مرا هر سو که می خواهد کشد این دست ها می دانی نگاه مرده مردی در میان ماه من را سنگ می سازد ستاره با نگاه سرد و بی مهرش دلم را منگ می دارد ولیکن هرچه می گویم نه می فهمی نه می آیی
آبان ۸۵
+ نوشته شده توسط در جمعه بیست و دوم شهریور 1387 و ساعت
21:48 |
بسوی آن روزهای آفتابی
حرفهایت را بگذار و برو من آفتاب نیستم را بگذار برو تو در آغوش نور آفتاب خواهی شد برق چشمان تو از ماه کمتر نیست سینه ات هم که آیینه است دور و برت هم که سیاه ست پس برو تو حتما آفتاب خواهی شد
جواد سبط مهر ۸۶
+ نوشته شده توسط در جمعه هجدهم مرداد 1387 و ساعت
18:22 |
آنقدر عاشقم که نیازم به یار نیست
هرچند در خزان شدم و نو بهار نیست سرخوش به نقش مستی خویشم به بزم عشق هرچند بی می هستم و نزدم نگار نیست هر چند تیشه زد به دلم دست روزگار بر تکه ها ی آینه حتی غبار نیست من صد هزار بار فدایش شدم ولی آخر که شاپرک به گلی ماندگار نیست در بند جادوان دو چشمان مشکی اش من را به جز قبول غمش اختیار نیست
جواد سبط + نوشته شده توسط در پنجشنبه دهم مرداد 1387 و ساعت
21:54 |
می و شراب نیاید مرا به کار امروز
که مست باده ام از چشم آن نگار امروز به جای برف بریزد از آسمان الماس ز گرد پای نگارم به این دیار امروز شکست قامت سرما به پنجه ی خورشید رهید قلب من از یار نا به کار امروز زنید چاک چو غنچه جامه از تن خویش که بزم ما ز رخ یار شد بهار امروز رسید مژده و افلاک در سماع افتاد ز صوت ناله ی بلبل به جویبار امروز نوشته ام دو سو خط بر سیاق حافظ شعر چه ادعای بزرگی چه افتخار امروز تخلصی چو ندارم چه عیب "تنها" من چو سبطم و سخنم در شاهوار امروز
جواد سبط ۲۵ بهمن ۸۶ + نوشته شده توسط در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 و ساعت
12:35 |
من از تو بیگانه نیستم
آن هنگام که ترسهای بی اساست را به تن مسموم سایه می بخشی و یا در کوچه پس کوچه های نیم شب به بزم ستاره باران واژه خواهی رفت ولی تو آنقدر سرشاری که روزی از من نیز سرریز خواهی شد روزی که بروی چه پنجره هاست بسته حضور خلوت تو
جواد سبط + نوشته شده توسط در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 و ساعت
18:29 |
یک لحظه نگاهم به نگاه تو در افتاد
هر کس که بدین دام در افتاد بر افتاد بر خرمن خشک دل من برق نگاهت تابید گرفت آتش و پا تا به سر افتاد گفتم هوس است این چوببوسم لب لعلت خاموش شود آتش و لیکن بتر افتاد گفتم که به درمان بکشم دست به زلفت ازعطرخوش جعد تو خون درجگر افتاد هر چند در آغوش کشیدم تن مینات آرام ندارم که مگس بر شکر افتاد تاباندی ازآن چشم سیاهت همه گون سحر در خواب شدم لیک شبم بی سحر افتاد
جواد سبط + نوشته شده توسط در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 و ساعت
17:34 |
 ساقیا باده که اکسیر حیاتست بیار تا تن خاکی من عین بقا گردانی * * * یک سال دگر رفت و ما ماندیم و حاصل عمر که هر چه افزون تر بهتر خوششان باد آنان که دستی را گرفتند باشد که دستشان به دست یزدان گرفته شود سالی نو است و سخنی نو لازم است تا رنگ این کهنه رباط را (کاروانسرای کهن=جهان) با شوق و ذوق خویش رنگی نو بزنیم بیا به دور جام باده برقص و شاد باش همتی کن که به گرد کلام خدا آئینه وار هفت سین باشی حرکتی کن نوشو طرحی نو در انداز که بشر محتاج سخنهای تازه است که از دست و لب تو جاری خواهد شد انشا الله وطن سال نوی شما هم مبارک * * * این هم فال سال نو ... صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پیش تر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده ی گلگون خراب کن خورشید می زمشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عیش میطلبی ترک خواب کن روزی که چرخ از گل ما کوزه ها کند زنهار کاسه ی سر ما پر شراب کن ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم با ما به جام باده ی صافی خطاب کن کار صواب باده پرستی است حافظا برخیز وعزم به جزم کار صواب کن
حافظ + نوشته شده توسط در پنجشنبه یکم فروردین 1387 و ساعت
12:16 |
تو ای یادگار روزهای ساکت من
صدایت را باز در رقص آرام برگ ها می شنوم می خواهم از تو آغاز کنم و آوای حضورم را با تلاطم حرفهایت دوباره از نو کوک کنم یعنی تو این بار می مانی و یا باز با یک پلک و یا یک خمیازه ی عمیق چون رویا از سرم می گذری؟
جواد سبط مرداد ۸۶ + نوشته شده توسط در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 و ساعت
11:8 |
و چه به راستی سخن گفتند ...
سالروز گرامیداشت عشق (سپندار مذگان) به پاسداشت فرهنگ ایران باستان بر همگان مردمان این آب وخاک گرامی باد به این امید که روزی فرهنگ ما بر پایه ی پیشینه ی اندیشه ی خودمان استوار شود بدرستیکه از آن روز که خداوند مردم پارس را آفرید روح مهرورزی را در ذره ذره ی وجودشان دمید
عهدتان پایدارعشقتان ماندگار ...........
جواد سبط + نوشته شده توسط در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386 و ساعت
9:37 |
+ نوشته شده توسط در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386 و ساعت
11:18 |
گونه هایی لطیف و دیباگون زلفکانی سیاه و تو در تو لحن نرمی صدای پای آب چشمهایی خمار چون آهو
می نگارد نگاه نمناکش طرح پر پیچ و تاب از افسانه زورقی راکه عشق نقشش بود خالی از خط و خال بیگانه
حرفهایش چو جویبار عسل روبه دریای سینه ام دارد با نگاه پر از ترنم خود بر لبانم ترانه می کارد
کاش میشد که کور راه عمر از در خانه اش گذر بکند یا نگاه ستاره ای در شب از دل من ورا خبر بکند
کاش میشد که قامت پاکش امشبی در کنار من باشد آن حریر نحیف دستانش گل به باغ بهار من باشد
جواد سبط + نوشته شده توسط در شنبه بیست و هفتم بهمن 1386 و ساعت
23:56 |
آیا تا بحال فکر کر ده اید که ممکن است بخشی از وجود شما خارج از مکان و زمان باشد و یا آن بخش بتواند خارج از قوانین جهان و سلسله ی علت ومعلولی عمل کند و شما هم به کارکردش به هیچ وجه واقف نباشید ؟ هیچ نمود بیرونی ای نداشته باشد و فقط از آنجا که حس می کنید در شما چیزی هست که به هیچ وجه آنرا نمی فهمید وجودش را در یافته اید چیزی که نه تنها می تواند اختیار را اثبات کند بلکه می تواند شما را واجد اراده ی آزاد کند یعنی شما در انتخاب از جسم و فکر و عقل خویش هم آزادید ؟ بیشتر شبیه به یک رویاست ولی حقیقت دارد پس با من همراه شوید
اگر که به اطراف خود بنگرید جهان ومحیط پیرامون خود وتمامی موجودات را نظاره خواهید کرد همان چیزی که می توان به تقریب به آن جهان عینی گفت که شما به عنوان یک عضو کوچک از ان هستید کمی جلو تر بیایید آری جهان بیرون نه به خودتان بنگرید به بدنتان وآنچه در آن است فکر کنید باز هم جلوتر بدنتان را رها کنید افکارتان خاطره ها آرزوها نیازها که گویی از همه به شما نزدیک ترند آنها را در نظر بیاورید ذهنیاتی که تا حدود زیادی بر آنها مسلطید حال این ها را هم کنار بگذارید و سعی کنید همه چیز را کنار بگذارید آیا درکتان از جهان محو می شود نه شما هنوز هم با اطراف در ارتباطید گویا شما از هر آنچه در اطرافتان است جدایید حتی جسم وافکار تان گویی جهان خارج جسم وتمامی افکار شما هر اتفاقی که رخ می دهد از روبروی شما می گذرند و شما فقط بر آن ناظرید دقت کنید جهان را می توان دقیقا دو پاره دید ۱-تمام آنچه هست وروی می دهد (حال آن چیز در بیرون باشد و رخ بدهد ویا در داخل ذهن تو) همه وهمه را در یک سو در نظر بگیرید و۲-ودر سویی دیگرخودتان را که بر آن ناظر هستید این ناظر بودن درک اولیه ی انسان از اینکه وجود دارد است هر چیزی که ما درمی یابیم در قسمت اول قرار می گیرد و ناظر بودن و معنا دار دیدن آنها کار در دسته ی دوم است اگر دقت کنید می بینید که بخش دوم یعنی همان ناظر بودن و معنا دار دیدن ازچیزهایی هستند که در خارج از فهمیدنی های ما هستند پس بخشی از ما وجود دارد که ساز و کارش برای ما نا شنا ختنی است سوال پیش می آید که پس ما چگونه وجودش را در می یابیم؟ وقتی که برای ما قابل شناخت نیست؟ پاسخ این است که بوسیله ی آنکه آن خود وجود ماست و بوسیله اش همه چیز را موجود می بینیم فرض کنید در یک زمین بزرگ یک چهار دیواری میبینید که به هیچ وجه نمی توانید داخلش بشوید آیا می توانید بگویید درون آن چهار دیواری وجود ندارد است به خصوص وقتی که خودتان از طریق همان بخش ناشناختنی (چهار دیواری بسته) شناختنی ها را شناخته اید از آنجا که ما را ناظر به جهان کرده است می دانیم وجود دارد ولی ما هیچ چیز از آن نمی دانیم جز آنکه پایه ای ترین بخش وجودی ماست نامش را می گذارم نقطه ی ناظر.............خسته شدید اشکال نداره بیاین خوبه..............
بر طبق دستآورد های فلسفی کانت ( فیلسوف بزرگ آلمانی قرن ۱۸میلادی ) علت و معلول و مکان و زمان و ...... فقط برای چیزهایی که برای ما شناختنی است صدق می کند و هیچ دلیلی ندارد که برای غیر از آن هم وجود داشته باشد (بعدا درباره ی عظمت کانت برایتان خواهم نوشت زیاد نگران نباشید ) دقت کنید که نقطه ی ناظربه عنوان تنها چیزی که ما نمی توانیم آن را بشناسیم ولی وجودش یقینی وغیر قابل کتمان است تنها چیز شناخته شده ایست که ممکن است( نمی توان در این باره به یقین صحبت کرد زیرا درباره ی چیزی که متعلق شناسایی نیست نمی توان اثبات و رد آورد) از علت ومعلول پیروی نکند و یا در زمان ومکان نگنجد پس نقطه ی ناظر که جزیی از وجود ماست و از این نظر در انتخاب انسان نیز دخیل است می تواند از علت ومعلول پیروی نکند وبه همین دلیل انسان بتواند با تکیه بر آن خارج از عوامل محیطی و جسمی و... تصمیم گیری کند که این همان اراده ی آزاد است که در نظر داشتیم هر چند که این فقط در حد یک امکان است و هرگز نمی توان درباره اش سخنی به یقین گفت
جواد سبط + نوشته شده توسط در دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386 و ساعت
12:5 |
عاشقت را غرق خون کردی چرا غرق سردآب جنون کردی چرا
جای زخم از عشق بر دل داشتم درد عشقم را فزون کردی چرا ناوک از مژگان زدی بر سینه ام الف قدم را چو نون کردی چرا چشمهایت رخنه در دل کرده بود خوردمن راازدرون کردی چرا بود چندی قلب من مهمان تو میهمان ازجا برون کردی چرا تکیه گاهم بودی ای شیرین من طاق دل را بیستون کردی چرا *** چند روزی هست رویایم تویی خواب می بینم ولی سردی چرا هرچه می گویم که قلبم مال تو ساده می گیری ومی خندی چرا رد عشقت را نمی گیرد دگر در خیالت هرز می گردی چرا
جواد سبط + نوشته شده توسط در یکشنبه بیست و یکم بهمن 1386 و ساعت
10:20 |
وقتی که آوازه خوان ها
بر بلندای صخره ها خویش را به خواب و شعر می بخشند ورگه های امید چون گیسوان تو بر باد می روند من می مانم وتو و دنیایی حرف نداشته که هرگز به حقیقت نمی پیوندند تو کدام راه را خواهی رفت؟ من ازین جاده ها به کجا خواهم رفت جز بن بست
جواد سبط آذر ۸۶
+ نوشته شده توسط در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 و ساعت
13:15 |
در میان باد پاییزی سرد رهرویی راهی بسوی آفتاب
راهی بوسیدن بانوی خویش دختری که دربهاران رفت خواب
آفتاب مست خواب آلود هم ترک می گفت این جهان بی حساب یک لب تشنه به عشق دخترک یک سقوط بی حساب و بی کتاب
شب شده حالا و اما بی قرار عاشق چشمان با نوی بهار خلق آرام وهمه درخواب خوش کاش می مرد این دل بی برگ وبار
یک زمان رویای عشق دخترک قصه ای زیبا و خوش نقش ونگار پرسه ها و کوچه گردی های شب خاطراتی داغ و خوب و ماندگار ۰ ناگهان شب سینه اش را چنگ زد یاد گار دخترک را باد برد ظلمت شب چشم او را خیره کرد خاری اندر پای عریانش سترد
سینه اش صاف و ستبر اما دریغ دشنه ها در پهلوانش رفته بود خم به ابرویش نیامد سینه صاف بی نگاه دخترک اما چه سود
چشمه ی اشکش که شدجوبارخون خیمه زد بر فکر او ذکر جنون در میان زانوان گم گشت سر الف قدش عاقبت شد حرف نون
خواهش ناب نگاه دخترک نیزه ای در قلب معصومش نشاند خسته و تنها میان شط هیچ نوری در دل سردش نماند
دخترک خندان میان خواب بود عشق پاکش را به رویا می ستود لحظه ای غفلت به چشمانش فتاد باد آمد شعر او را در ربود
جواد سبط
+ نوشته شده توسط در جمعه پنجم بهمن 1386 و ساعت
12:18 |
یک روز دگر آمد و روی تو ندیدم
دانی که من از دوری رویت چه کشیدم گر دست تو در دستم و بد سحر نگاهت آن خنده ی شیرین و دو چشمان سیاهت کی راهی شب میشدم و شاعر افسوس تا من بدهم هستی خود را به نگاهت با نوی بهاری و منم رهرو پاییز از سردی پاییز وجودم همه لبریز طوفان شده و طاقت سرمام دگر نیست رفتی تو و یاریگر شبهام دگر نیست رفتی تو و از بوسه ی لبهای تو مستم تا آخر خط در هوس عشق تو هستم
+ نوشته شده توسط در سه شنبه دوم بهمن 1386 و ساعت
17:22 |
|
طراح قالب
|
.jpg)
